Захидал задлахад: ”Тэр залуу минийх байж болох уу?”

Арван жилд байхаасаа нөхөрлөсөн олон найзууд надад бий. Гэхдээ тэдэн дундаа хамгийн дотны найзыг минь Зулаа гэдэг. Одоо ч сайн найзууд хэвээрээ. Бид бүжигчид учраас орой болтол бэлтгэл хийдэг.  Намрын нэг орой тоглолт тараад явж байтал нэгэн үдэшлэг дээр танилцсан Билигээ гэдэг залуутай тааралдав. Тэр өндөр нуруутай, нүдэнд дулаахан, даруу хирнээ жоготой инээмсэглэж хаана ч явсан гол дүр байж чаддаг тийм л залуу. Магадгүй олон эмэгтэйчүүдийн хүсэл мөрөөдөл болсон хүн гэхэд хилсдэхгүй. Түүнийг харахаар яагаад ч юм зүрхний цохилт түргэсээд байдаг юм. Бид хоёр урд нь хэд хэдэн удаа уулзаж байсан болохоор хуучны танилууд шиг уулзалдав. Дараа нь Зулааг түүнтэй танилцуулж, бид гурав хамт юм уунгаа цагийг хөгжилтэй өнгөрөөсөн.

Тэр өдрөөс хойш оройтох болгонд тэр залуу л биднийг хүргэж өгдөг болов. Найзууд болсон ч гэх юм уу. Нэг өдөр Билигээ надруу залгасанаа ярих чухал юм байна гэрийнхээ гадаа гараад ир гэхэд нь яагаад ч юм нүүр амаа хурдхан толинд янзлаад, гэрийн өмдөө солиод гарсан. Харин тэр надад юу гэж хэлсэн гээч," Би Зулаад дурлачихсан юм шиг байна, түүнд үүнийг минь ойлгуулаад өгөөч" гэсэн юм даа. Яагаад ч юм жаахан гуниг төрсөн ч "тэгэлгүй яахав гээд" гэрлүүгээ орчихсон. Харин маргааш нь Зулаад Билигээгийн үгийг дамжуулж, өнөөдөр 19 цагт чамайг ирж авна гэсэн шүү гэхэд Зулаа баярлаж байгаа нь илт байсан юм. Ингээд л тэд үерхэж эхэлсэн.

Зулаа болзоондоо явах болгондоо энэ ямар харагдаж байна гээд л хамгийн сайхан хувцсаа өмсчихөөд эрвээхэй шиг нисчих нь холгүй инээмсэглэл дүүрэн алхана. Ийм байдлыг харсан би өөрийн эрхгүй Билигээгээс цэрвэж, тэднийг хамт байхад нь цуг явахаа болисон. Зулаа Билигээгийн авч өгсөн бэлгийг надад дандаа гайхуулдаг. Энэ үед Зулаагийн оронд өөрийгөө тавьж үзэх, өөрийгөө зүхэх хоёр зэрэгцээд нэг л тавгүй болчихдог юм.  Нэг удаа тоглолт дуусаад бүх уран бүтээлчид тайзан дээр зогсож байхад Билигээ сарнай цэцэг барьчихаад миний зүг алхаж байсан юм. Надад л зориулсан мэт санагдсан ч хажууд минь зогсох Зулаад түүнийг өгөхөд нүүрэнд минь инээмсэглэл дүүрэн байсан ч нулимс дусчихаж билээ. Гэхдээ тэр нулимсыг хүн бүхэн баярын нулимс гэж бодсон байх.
Зулаа бид хоёр багийн сайн найзууд учраас би ийм санаа өвөрлөж болохгүй хэмээн өөрийгөө ятгаж, Билигээг сэтгэлээсээ авч хаях болсон юм. Гэхдээ энэ хэцүү байсан. Хүний сэтгэл гэдэг чинь тэр болгон санаснаар өөрчлөгдөхгүй юм аа. Билгээ бол зүгээр л сайн найз минь гэж өөртөө дахин дахин хэлсээр итгүүлж чадсан. Саяхныг хүртэл түүндээ итгэсээр.
Миний сэтгэлийг гурван зуун жаран градус эргүүлж, Зулааг шувуу мэт болгосон тэр үерхэл даанч удаагүй. Тэд нэг жилийн дараа салсанаас хойш дөрвөн жил өнгөрч дээ. Зулаа, Билигээ хоёр бие биенийгээ танихгүй хүмүүс шиг болсон байна лээ. Харин би түүнтэй таарахдаа мэндийн зөрүүтэй өнгөрдөг. Зулаа маань жилийн өмнө хуримаа хийж,  охинтой болоод удаагүй байгаа.
Өнөөдөр надад зургаан мессеж ирлээ. Дөрөв нь мобигийн мэдээ, нэг нь Зулаагийнх, нөгөө нь Билигээгээс ирсэн. Зулаа ямар аз жаргалтай байгаагаа надруу бичсэн. Харин Билгээ надаас аз жаргал мэдэрхийг хүссэнээ бичсэн байх юм. Юм гэж сонин юм аа. Ерөөлгүй бол ерөөсөө уулзахгүй, заяагүй бол зам дээр ч таарахгүй гэж үг байдагсан. Өнгөрсөн хугацаанд уулзахгүй байсан ч таарчихаад байсан тэр бид хоёр ямар нэгэн учир холбогдолтой ч юм шиг. Билигээ надад сэтгэлээ илчлэхэд нь өөрийн эрхгүй өнгөн дээрээ дарж, дотроо нууж явсан нэгэн зүйл огшиж байна. Баярласандаа хашгирмаар санагдаж, орон дээрээ үсэрч унаад тийчилнэ. Гэхдээ тэр минийх биш хүнийх юм шиг санагдахад хөөрсөн сэтгэл минь жаахан намжих юм. Гэхдээ ний нуугүй хэлэхэд найзаасаа л санаа зовоод байгаа бололтой. Билигээ минийх байж болох уу? Надад зөвөлгөө өгөөч.